Laurens, 2 juni 2011
Palestina Hebron 20°

Noah

Noah (spreek uit: Noe-ech) is een stille, eenvoudige, introverte man. Al zijn hele leven woont hij op een heuvel die al meer dan honderd jaar in het bezit van de familie is. Hij houdt daar schapen. Twintig jaar geleden bouwden hij en zijn ouders een huis op de heuveltop, waar hij na zijn bruiloft met zijn vrouw in ging wonen, en waar hun kinderen geboren werden. Vorig jaar juli werd het huis verwoest door het Israelische leger. Anders dan de meesten in zijn situatie, is Noah analfabeet. De aankondiging van de vernietiging van zijn huis kon hij dus niet lezen. Nu leeft hij met zijn schapen in een grot vlak bij zijn land. De grot is het eigendom van zijn oom.

Ik ontmoet Noah op vier mei, als ik hem samen met vier andere CPTers, en met Munir, een Palestijnse medewerker van een hulporganisatie, een bezoek breng. Eerst brengt Munir ons naar de verlaten heuveltop. Het stoffige landschap is bezaaid met kleine brokken steen, stukken golfplaat, versplinterde meubels en twee verbrandde auto’s; het oude huis, helemaal met de grond gelijk gemaakt. Het lijkt wel of er een tornado heeft rondgeraasd. De heuveltop geeft een weids uitzicht op de omgeving; waarschijnlijk is dat waarom het leger dit land wil hebben.

Verderop wacht Noah ons met twee van zijn kinderen op. Onderweg naar zijn grot vertelt hij ons over de beginjaren van zijn huwelijk, toen hij en zijn vrouw het land bewerkten. Hij glimlacht, het was duidelijk een gelukkige tijd. Maar nu weet hij niet wat te doen. De bezetting en de daaruit voortkomende vernietiging van zijn huis zijn niet zijn enige problemen. Er is droogte, waardoor zijn schapen niet genoeg te eten vinden. Hij kan geen schapenvoer betalen om ze bij te voeden. De schapen nemen hun toevlucht tot zijn amandelbomen, en ook tot een plant die ze normaal gesproken niet eten, en die hun bloed en melk vergiftigt. De kudde wordt snel kleiner, en zijn inkomsten zijn opgedroogd.

Meestal steunen Palestijnse families elkaar volledig in dergelijke noodsituaties. Maar Noah is minder gelukkig, zijn familie neemt het hem kwalijk dat hij de vernietiging van zijn huis niet zag aankomen, dat hij niet beter voor zichzelf en zijn familie opkwam. Zijn broers zijn vertrokken, zijn vrouw heeft een echtscheiding aangevraagd. Binnen een jaar heeft Noah alles verloren.
Luisterend naar Noah denken we na over wat we voor hem kunnen betekenen. Munir ziet een paar juridische mogelijkheden, maar dat is langere termijn: Noahs nood is acuut. De huur die zijn oom hem voor de grot vraagt, kan hij niet meer betalen. Het lijkt erop dat hij volgende maand zijn grot wordt uitgejaagd.

Dan ziet Munir onder een grote struik een kameleon zitten. Hij zegt enthousiast het dier graag aan zijn kinderen te willen laten zien, en biedt Noah 200 shekel als hij het weet te vangen. Al snel zitten we met zijn allen gehurkt rond de struik. Het dier veranderd van groen naar zwart en weer terug. Terwijl het van tak naar tak klimt, volgen wij het rond de struik. Uiteindelijk vangt één van de teamleden de kameleon in haar rode CPT-hoed.

Later vertelt Munir ons dat hij het beestje, na het aan de kinderen te hebben laten zien, weer heeft vrijgelaten. 'Ze leek zo ongelukkig' zegt hij. 'Ik vond het zielig toen we het vingen.' Hoewel hij het zelf niet zegt, is het duidelijk dat Munir zo uit eigen zak Noahs huur voor deze maand heeft betaald.

[Bovenstaand weblogbericht werd afgelopen dinsdag voorgelezen tijdens een verhalenavond in de doopsgezinde kerk in Zwolle, in het kader van de door de Wereldraad van kerken ingestelde internationale week voor de vrede in Israël en Palestina]

Naar Laurens in Palestina bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl